چه خوشی از این بالاتر که مأمنی داشته باشی حتی در ارتفاعات یک کوه.خورشید صبح نرم بالا بیاید و کمرنگی کند که بهانه داشته باشی برای چشیدن لذت جمع کردن هیزم و گشتن و چرخ زدن و به فکر گرما بودن.

و گاهی ابری بیاید برای تجربه کردن سایه.و اگر باران نبارد از کجا بدانی که چشمان گرد و مهربانی در آسمان خیره به تو می نگرد؟

و اگر گاهی میوه ها بالای درخت نباشند تو چه تصوری از ارتفاع خواهی داشت؟

و زندگی خوب  و شیرین می شود اگر پری کوچکی داشته باشی تا از همه چیز پیشش گله کنی و درد دل کنی و از خدا بد بگویی و از همه چیز و همه جا. و وقتی او برایت درد دل کند دلت پر از شادی شود که تو را محرم خود می داند.

و زندگی هر لحظه زیباتر می شود اگر زبانش را بفهمی و درکش کنی و به جای لجبازی به زبان خودش با او سخن گویی.