یه سال یه هفته زودتر از نوروز واسه هفت سین چند تا ماهی خریده بودیم و همشون توی یه تنگ بزرگ بودن.  هوا هنوز سرد بود و بخاری هامون روشن بودن.

از اونجایی که ما هم مثل خیلی از مردم بلد نیستیم چطوری باید با ماهی قرمز رفتار کرد به خیال اینکه ماهی ها سردشون نشه تنگشون رو گذاشته بودیم نزدیک بخاری.

حتمن کلی هم از این حرکت حیوان دوستانه خودمون راضی بودیم.

حواسمون دیگه به ماهی ها نبود و یه صدایی از اون طرف اومد و تازه فهمیدیم که ماهی ها دونه دونه از تنگ پریدن بیرون. یکی دیگه مونده بود که اونم چند بار تلاش کرده بود و نتونسته بود بپره بیرون.

خوشبختانه هیچکدومشون نمردن و از یه نفر پرسیدیم و گفت یه قالب یخ بزرگ بندازین تو تنگشون و بعد دیدیم که چقدر ماهی ها سرحال شدن وقتی آبشون یخ شد.

حالا اینو گفتم واسه اینکه این روزها یه چیزایی به شدت منو یاد این اتفاق می اندازه.

مثلن وقتی توی یه کشوری اوضاع به هم میریزه مردمش شروع میکنن به پراکنده شدن. آمار مهاجرت میره بالا.

حالا کاری به این ندارم. الان یه چیزه دیگه تو ذهنمه.

هوای بهاری و خیس بارون الان با گلهایی که شهرداری این طرف و اون طرف کاشته و برگهای تازه دراومده و هرازگاهی شکوفه های سفید و صورتی و حس تازگی خیلی خوبی که توی همه جا هست هوا یه جورایی به شدت دو نفره میشه.

وقتی این هوا اینقدر دو نفره بشه بعد امثال من که تکی ان حالشون گرفته میشه و وقتی نه توی در و همسایه همصحبتی دارن و نه توی دوستاشون و کانتکتهای موبایل و فرند های فیس.بک و نه هیچ جای دیگه دست به دامن یه مشت نوشته دیجیتالی می شن.

در همین حد.

هوا که گرم بشه ماهی ها از تنگ می پرن بیرون. به احتمال زیاد می میرن. تک نفره ها هم عاجز میشن شاید.

شاید خوبه خودشونو ببرن کافی شاپ.

گاهی درگیر حالت عجیبی میشوم و دلم میخواهد به خودم ثابت کنم که در این دنیای به این بزرگی کسی هست که بتواند کمی برای لحظه ای حالم را عوض کند.

گوشی موبایلم را بر می دارم. هر بار میگوید که لیست دوستانت زیادی شلوغ است. و من فکر میکنم که عجب گوشی احمقی است که به تعدادها دلخوش میکند.

آخرین ارتباطها ایرانسل است که اصرار دارد 100000 ریال شارژ دیگر بخرم تا 14 ریال جایزه به من بدهد و یا اصرارهای هر شش ساعت یکبارش که شارژ بگیرم تا چند کیلوبایت برنده شوم.
بازهم همینش هم از هیچی بهتر است.

تمام شماره ها و اس ام اس ها را زیر و رو میکنم و چند ارتباط نخ نما پیدا میکنم و پیامکی میزنم و حالشان را می پرسم. یکی شان میپرسد شما؟ دو تا جواب نمیدهند و یکی هم خاموش است. دو سه نفر هم با یک اس ام اس از سربازکنی جواب میدهند خوبم تو چطوری؟

همین است دنیای ارتباطات من.

شاید وسوسه شوم و سری به چت روم های پر ازدحام بزنم و بعد از کلی سین جیم و نوشته های درهم و برهم اتاقی خالی پیدا میکنم که برای من هم جا داشته باشد.

بازارشان گرم است. دخترهایی که نمیدانم اینهمه شارژ ایرانسل را کجایشان جا می دهند و پسرهایی که دنبال خانمهای پولی میگردند و پسرهای خردسالی که بلافاصله عاشق آرام سی ساله میشوند و بلافاصله فارغ می شوند و میروند پی کارشان.

دنیایی به این بزرگی برای آدم چقدر تنگ است. دنیایی که دارد می ترکد از اینهمه آدم چقدر برایم تنگ میشود.

زیادی تنگ.

سبک می شود دلم وقتی توهم تو را می زند

جاری میشود زندگی در من وقتی توهمت مرا گرفتار میکند

من نمی دانم کدامشان سخت تر است. اینهمه بار یا کشیدنشان به تنهایی

گاهی شک میکنم اینهمه بار برای من زیادی سنگین نیست؟

اما توهمت هم خوب است. بار ها را سبک میکند. دردها را کمرنگ میکند و اتفاقات را جاری.

ولی چه فایده که توهمت که از بین برود همه آنها بر میگردند. سمج تر از همیشه

خوب که دقیق شدم دیدم هرچی از دنیای به اصطلاح واقعی بیشتر دلزده شم، حضورم در دنیای به اصطلاح مجازی بیشتر میشه. جوری که یه موقع هایی باید لامپ یاهو مسنجر رو هفته ای یه بار عوض کنم.

خوب که دقت کردم دیدم که سال و ماه و روز و لحظه های تقویمی فقط بهونه های دلخوش کنک زود گذری اند که اثرشون زود تموم میشه.

امسال دو بار رفتم کوه. کاری که سال گذشته همش فقط و فقط در موردش حرف زدم. فقط حرف.

امسال میلم به نقاشی بیشتر شده. اما بازم دستم نمیره سمت قلم و پاستل گچی ها با حسرت نگام میکنن و شرمنده خاک خوردگیشونم. آبرنگم رو هم که قایم کردم توی یه کارتن زیر تخت. می ترسم خوب. باید یه استاد باشه. کی میگه خودت باید تمرین کنی. استاد باید داشته باشی. یکی که بلد باشه و خوش اخلاق و خوب هم یادت بده.

طراحی وب هم استرسی از همه عظیم تره. اصن همین الان که دارم می نویسم این قلبم تندتر میزنه. می ترسم.

ببین. همین الان فهمیدم که ترس ترس و ترس است که من را در جای خود نگه داشته و به جاش دلخوش یه مشت کلیک و یوزر و پسورد شدم و هی لایک میزنم پای عکس ها و نوشته های کپی شده این و اون.

سال نود و یک هم به هر جون کندنی بود شروع شد.

فک کن اگه این آمریکایی های دشمن و بد و بی تربیت راست بگن که سال 2012 دنیا تموم میشه چه حالی میکنم من.

هرچی پول دستم بیاد رو خرج میکنم. هر آرزویی هم که داشتم رو به هر جون کندنی که بود برآورده می کنم و دیگه هی نمیگم بعدن. بعدن. بعدن.

همین الان.

آرام پاشو.

درسته که جوجه مرغ باید با قدرت از درون تخمش رو بشکنه تا بیاد بیرون. اما من در این جایی که هستم از پشت همین تریبون اعلام میکنم تا پیدا شدن نیمه گم شده همین جا دست به سینه میمونم و کلیک میکنم و لایک میزنم. نیروی درونی به اندازه کافی زحمت کشیده. الان نوبت اون نیمه بیرونیه که بالاخره زحمت بکشه و تشریفش رو بیاره. راست میگم دیگه!!!

همین.

چند تا از چیزهایی که ذهنم رو درگیر کرده

یه زمانی تازه وارد یه شرکتی شده بودم. روز اول بهم گفتن می تونی پشت هر سیستمی که خالی بود بشینی. منهم اون روز صبح چند دقیقه قبل از هشت رسیدم و همه سیستمها خالی بود و منم نشستم پشت یکی از اونها.

از قضا صاحبش زودتر از بقیه رسید و از صدای نق نق و پچ پچش حدس زدم که داره نق می زنه. اومد و رفت پشت یه سیستم دیگه و وقتی صاحب اون سیستم دیگه اومد دختره بلند گفت وای ببخشید من نشستم جای شما و بعدش رفت پشت یه سیستم دیگه و صاحب بعدی که اومد باز این موضوع تکرار شد.

اینو بذار تو پرانتز که اینجوریا هم نیست که یه سیستم برای یه نفر باشه. اما کسی که قدیمی تر باشه بیشتر پشت یه سیستم نشسته و یه جورایی حس میکنه که حق آب و گل داره و به خصوص میتونه به تازه واردها تهاجم هم داشته باشه.

خلاصه نکته اصلی داستان از اونجایی شروع شد که مال باخته رفت و نشست پشت سیستم دختری که یه رتبه از ما ها بالاتر بود و داشت پله های ارشد بودن رو طی می کرد.

بازم به ارشد گفت عزیزم ببخش که سر جای تو نشستم. اما ارشد به جای اینکه بگه خواهش میکنم یا مثلن بگه پاشو یا هر چیز دیگه ای گفت: چه اشکالی داره من یه سیستم خالی دیگه پیدا میکنم. و بعد هم خیلی عادی رفت یه جای دیگه پیدا کرد و موضوع همین جا تموم شد. یعنی ارشد کارش رو پنج دقیقه بعد از اینکه رسید شروع کرد و اون دختر تا یک ساعت بعد هم نشسته بود و هنوز سیستم رو روشن نکرده بود.

ارشد های اون شرکت از بقیه فعال تر و جدی بودن.

یاد روز مصاحبه افتادم که گفتن اینجا راه رشد برای همه بازه و شاید یک نفر بعد از شش ماه رشد کنه و یک نفر بعد از سالها هم در همون سطح بمونه.

آدمهای ریز هستند که به جای نگاه کردن به جلوی روشون چشمشون به اطراف می چرخه و به جای اینکه به سمت جلو حرکت کنند سعی دارن اطرافیان را سر جای خودشون بشونن و کنار بزنن و ببینن به کی می تونن زور بگن و در کل مسیر حرکتشون به جای اینکه یک خط راست و مستقیم به جلو باشه یک مسیر زیگزاگ و کج و معوجه که بعضی وقتها نمودار جابجایی اش (یعنی خط مستقیمی که نقطه شروع را به نقطه پایان وصل میکنه) یک خط کوتاه و شاید یک نقطه باشد.

آدمهای ریز می خوان حقشون رو از بقیه بگیرن و آدمهای درشت برای رسیدن تلاش میکنند

آدمهای ریز می خوان از بقیه جلو بزنن و آدمهای درشت می خوان از خودشون جلو بزنن و هر بار از دفعه قبلشون بهتر عمل کنند

آدمهای ریز زیاد نق می زنن و آدمهای درشت زیاد دست به کار میشن

آدمهای ریز بیشمارند و آدمهای درشت انگشت شمار

از دردهای مشترکی که از بس مشترکند گفتنشان دردشان را نه کم میکند و نه فراموش میکند و نه چیزی

از حرفهایی که من را پر میکنند و من چاق و چاقتر میشوم و صورتم عین باد کنک میشوم و می فهمم که من دارم از حرف میترکم

اگر از داخلم حرفهایم را کپی کنی و یک صفحه ورد جدید باز کنی و پیست را بزنی تمام هاردهای عالم هم نمی توانند اینهمه حروف درهم برهم را که از همه الفباهای جهان پر میشود را در خود جا بدهند.

و من میبینم که پوستم روز به روز کشیده تر میشود و الفباها عین جنین ها و تخمها و تخمک ها و نوزادان و کودکان سی ساله از همه جای بدنم پاهای ریز و درشتشان را به پوستم فشار میدهند و من که خود را زیر گودالی در عمیقترین گورستان جهان چپانده ام و من و حرفها عین پدیده بیگ بنگی می مانیم که به اندازه کائنات جا ندارد و هوس انفجار هم ندارد. که انفجار فقط فضای دردت را بزرگتر میکند نه چیز دیگری.

بندگان بسیاری سرکار بودند و من همیشه از این بابت خوشحال بودم تا اینکه آخرین جایی که کار میکردم یه بنده خدایی اومد و باعث شد که گول زننده بودن این حلقه رو شود و دیگر حلقه از دستم در اومده بود و شاید هرازگاهی دستم میکردم اما خیلی وقتها هم یه گوشه ای میموند و تا مدتی یادم میرفت.

امروز بازهم از یکی از اون سوراخ سمبه ها پیداش کردم و دوباره دستم کردم.

نمیدونم چی باعث میشه یه عالمه تغییر ازش حس کنم. حس میکنم دستم یه رنگی گرفت. انگار که قبلن سیاه و سفید بوده باشه.

حس میکنم انگشتانم کشیده تر شدن و ناخنهایم براق تر.

نمیدونم چرا

اما این یه حلقه برای اولین بار باعث کلی تغییر در حسی که به خودم و به انگشتام و به زندگیم دارم شده

عجیبه برام

عجیت

خوشبختانه این روزها خیلی از افرادی که هنوز هم که هنوز هست فرق سیستم عامل و نرم افزار و وبسایت را نمیدانند هم در خانه هایشان ADSL دارند و حالش را میبرند.

یکی از همین افراد هست که به این فامیل ما که تازه لیسانس نرم افزارش را گرفته بود میگفت مهندس من هم خیلی کامپیوتر دوست دارم. علاقه ام در حدی است که همیشه در فیس بوک چرخ میزنم. امیدوارم شما هم که الان مدرکت را گرفتی به زودی وارد فیس بوک بشوی.

بعد این انسانهای علاقمند به تکنولوژی در اینترنت خیلی هم بیشتر هستند. کلا اینترنت در چند کلمه خلاصه میشود. یاهو مسنجر، ایمیل، فیس بوک و شاید بعضی وقتها خدای نکرده گوگل.

بعدش هم این انسانهای متمدن هی برای آدم ایمیل میزنند. از تغییر نام خلیج فارس گرفته تا بزرگداشت کوروش تا جکهای پــ نه پـــ و عکسهای شخصی بازیگران و زندگی خصوصی فلان کسک.

بعدش افتخار هم میکنند. در میهمانی ها برای پیرزنهای اینترنت ندیده کلاس هم میگذارند. حتی در مورد آب خوردن هم توی اینترنت مثالی، تبصره ای، جمله ای و یا داستانی برایت می آورند.

خوب ما ایرانیها خیلی باهوشیم. خیلی عاشق اینترنت شده ایم. مدام فیلم های عروسی و عکسها و اتفاقات ناخوشایندی را که برای انسانهای معروف افتاده است را برای هم ایمیل میکنیم.

یک بنده خدایی مبلغ ناچیزی از سرمایه من و شما و کلهم تاریخ چندین هزار ساله من و شما و گذشته و حال و آینده من و شما به جیب زده و من و شما یک ایمیل یا یک استتوس را در فیس بوک مدام نشخوار میکنیم و به خیال خودمان مبارزان راه آزادی هستیم.

یک بنده خدایی رفته است اروپا ، آنهم به دلیل ممنوعیت فعالیت در ایران و کنسرت گذاشته است و ما عکسهای دخترش و خودش را در اینترنت نشخوار میکنیم.

دو فوتبالیست حرکت زشت و شرم آوری کرده اند و من و شما شرم آورتر از آنها مدام این عکسها و خبرها را نسخوار میکنیم.

فلان هنر پیشه فیلمش هم در حال اکران است و مدام ایمیل میزنیم که فلانی را آزاد کنید.

سازمان یونسکو و یونیسف و کاخ سفید منتظر نشسته اند و افرادی را گماشته اند تا تعداد دفعاتی که ما ایمیل حاوی تصاویر دلخراش یک کودک را برای هم فوروارد میکنیم را بشمارند و آن عدد را ضربدر 5 سنت کنند تا به خانواده آن کودک کمک مالی کنند. یکی از همین ایمیل ها از پنج یا شش سال پیش برای خودم فوروارد شده و من فکر میکنم این کودک چند ماهه الان باید نوادگانی با این سن داشته باشد.

یا بنده خدایی که به رحمت خدا رفته است و ما هنوز عربده های ایمیلی میکشیم که آزادش کنید.

و چه خوش خیالانه به فعالیت های متمدنانه و آزادی خواهانه و انسان دوستانه مشغولیم.

و کلهم فعالیت های مفید و افتخار آفرینمان در حد ده انگشت است. حتی باسن مبارک را از جایش سر سوزنی تکان هم نمیدهیم. اما در همان جمع پیر زنهای اینترنت ندیده با افتخار دم از فعالیت های جهانی و غرور آفرین میزنیم.

و چقدر ما ساده ایم.

و چقدر ما زودباوریم.

و چقدر ما ... گشادیم که حتی سر سوزنی فکر نمیکنیم.

خطاب به خودم: هیچ سودی با کلیک و تایپ عاید کسی نمی شود. چه برسد به آزادی.

این روزها فقط زنده ام که ببینم آخر این قصه درهم و برهم و احمقانه رو که خودت با اونهمه جلال و جبروت ساختی چجوری میخواهی به هم برسونی

این قصه هایی که تو مینویسی عین زنهای فاحشه ای می مونه که تو قبر هم لنگاشون به هم نمی رسه.

این ماجرا همین جوری بود تا اینکه یهو تلویزیون روشن بود و یه برنامه ای بود و یه آقای کم مویی که صحبت میکرد و یه جمله جالبی گفت.
گفت روح آدم هم مثل جسمش به غذا احتیاج داره. شکم آدم که خالی بشه قار و قور میکنه و اونقدر آبروریزی میکنه تا طرف بره و یه چیزی بچپونه توش. و همونطور که از دبستان این جمله را به خوردمون داده بودن : کتاب غذای روح است. ولی روح آدم که گرسنه اش بشه غرغر میکنه. گرسنگیش را با عصبانیت و حرص و طمع و این چیزها نشون میده.
و بعدش توی یه پیج این جمله را خوندم که ممکنه خریدن کتاب گرون باشه اما نخریدنش گرون تره.

خیلی به فکر افتادم. واقعا توی زندگی خیلی جاها خواستم که صرفه جویی کنم و بابت مثلا نخریدن یه کتاب یا نرفتن به یه کلاس یا اهمیت ندادن به یه موضوع کلی ضرر کردم و موقعیت از دست دادم.
کاری ندارم که آیا اون حس و حال بد من به این موضوع ربطی داشت یا نه اما همون حس و حال باعث شد که من به حرفهای اون یارو گوش کنم.و جمله ای که خوندم هم یه تلنگری بود.

یه مورد دیگه هم اتفاق افتاد و اون در مورد یه عدد ناقابله که مدتهای طولانیه منو درگیر خودش کرده و شده سمباده روح و روان من. یه عدد ناقابل دو رقمی ما را از کار و زندگی انداخته. نمیدونم حدس زدی یا نه. اون عدد همون وزن بنده است. مدتهاست که با دقت غذا میخورم و صبح از خواب شیرین میزنم و میرم ورزش و شب ها شام سبک میخورم اونهم زود و آب فراوان و از اون چایی علفی ها و خلاصه هزار راه و بیراه رفته و نرفته. اما انگار اون عدد کذایی انگار فیکس و ثابت سرجاش مونده.
بعدش من هم به ناچار یه آیس پک میزدم به بدن و دو روز ورزش نمیکردم و لباس خیلی گشاد میپوشیدم و به نشانه اعتراض به این ثبات وزن ابروهام را تا روی چشمام و کلهم پیشونیم پراکنده میکردم و توی تخت دراز میکشیدم و لواشک سق میزدم و چند روز همینجوری میگذشت تا اینکه دوباره بلند میشدم و خلاصه دردسرت میدم این ماجرا همینجور تکرار میشه.

دیروز که برای دراز کشیدن کاناپه روبروی تلویزیون را انتخاب کرده بودم دیدم که برنامه اپرا عزیز روی آنتن بوده و یه آقای خوش چهره ای با لبخندی که کل صورتش را گرفته بود در مورد همین موضوع حرف میزد.
سه تا خانم را نشون داد که یکیشون برای 15 سال متوالی رژیم داشت و هفته ای 8 بار ورزش میکرد و کلی می دوید و این حرفها و وزنش کم نمیشد. یعنی وقتی من اون سه نفر را دیدم به خودم گفتم اگه من جای اینها بودم از ناراحتی و افسردگی خودم را متلاشی کرده بودم. چون اونها خیلی ورزش میکردن و من پیش اونها به اندازه یه مورچه هم ورزش نمیکردم.
به خودم گفتم پاشو کاسه کوزه ات رو جمع کن با یه قدم حرکت انتظار یه عالمه نتیجه داری ها.
حس خوبیه که بفهمی مشکل تو فقط مال تو نیست و هستند توی دنیا آدمهایی که همینجوری اند و یه حسی بهت میگه که تو تنها نیستی.
خدا خیرشون بده که برنامه هایی میسازن که مشکل واقعی مردم را خیلی رک و بی پرده میارن توی تلویزیون و براش راه حل میارن و به مردم یاد میدن.
برعکس برنامه های تلویزیون ما که مردم خوشحالن و هیچ مشکلی ندارن و تنها دغدغه شون اینه که چجوری پول یارانه هاشون را خرج کنن.

..........

(1). همیشه نمی دونم دقدقه درسته یا دغدغه. یا شایدم دقدغه یا حتی دغدقه. ببین آدم نمیتونه حتی از مشکلات خودش هم بنویسه ها.

کی دلش میخواد یه دوست پسر خیلی خوب داشته باشه؟

اگه همه ادعای خوب بودن دارن پس چرا همه تنهان؟ اگه من خودم رو یه دوست دختر خوب میدونم چرا دوست پسر ندارم و اون پسری که ادعای خوب بودن میکنه چرا دوست دختر خوب نداره؟

آی من دوست پسر میخوام

کسی یه دوست دختر خوب نمیخواد؟

منتظرتون هستم عزیزان

آرام در فیس بوک

خیلی تلاش کردم که جلوی حرفهام را بگیرم

خیلی خودم را سانسور کردم

اما خیلی برام نوشتن که دنیای بی درد سر ارزش زندگی نداره

شاید خیلی مهم نباشه

اما میخوام بگم که منظورم از اون دنیا اونی که نوشتم نبود

منظورم این بود که صبح هر جور خودم خواستم لباس بپوشم

مدام لباسهام را زیر و رو نکنم تا ببینم کدومشون ارشــاد پسند نیست

.........

همه ما مجبوریم خودمون را سانسور کنیم

برای خوشایند همسایه و جامعه و کارمند و همکار و مدیر و خانواده و همه

بیشتر از همه خودمون خودمون را سانسور میکنیم

دلم میخواد یه دفعه دیگه به دنیا بیام

به یه دنیای بی درد سر

منظورم از دردسر همین بود

شاید هنوزم واضح نگفته باشم منظورم رو

اونی که باید بگیره میگیره

میدونم

نه خیلی مدام و همیشه و منظم اما هر از گاهی به روز بوده ام

و وبلاگم را خیلی دوست دارم

در تمام این مدت شاید فقط یک مطلب بی ادبی نوشته باشم به اسم "مملکتی در حال غروب" که متنش حاوی یک کلمه ناجوره. اما نه به قصد بی ادبی نوشته شده و نه تحریک کننده میل جنسی خواننده است.

یه نفری به قول خودش خیلی از مطالبم را خونده و هر بار سر بحث را باز میکنه و به اون کلمه ناجور اشاره میکنه. انگار این کلمه عین آب خنک در تابستان بهش چسبیده باشد.

اولش دلم میخواست بگم کاش میشد خواننده هام رو خودم انتخاب کنم. بعد پیش خودم گفتم کاش میشد همه آدمهایی که سر و کله شون توی زندگیم پیدا میشه را فیلتر کنم.

میدونم که دنیا به همه آدمها نیاز داره. همه باید باشند. به قول دوستم حتی هیتلر هم وجودش برای دنیا ضروری بوده. نمیشه همه جوری باشن که من میخوام.

اما من حرص میخورم

آخر هفته یه نفری که خیلی روی اعصابم بود بهم زنگ زد و من نمیخواستم جوابش رو بدم. از پنجشنبه صبح تا شنبه شب گوشیم را خاموش میکردم. هر بار که روشنش کردم یارو زنگ میزد و میذاشت تا آخر زنگ بخوره.

دختر بود ها. فکر نکنی پسر بوده و تریپ عشق و مسخره بازی. دختر بود. یه زنگ به گوشیم میزد یه زنگ به خونه.

دیگه تا الان هیچ تلفنی را جواب ندادم.

کاش میتونستم فیلترشون کنم

من میدونم اگه این آدمهایی که روی اعصابم هستند را فیلتر کنم بازم با وی پی ان و اولترا وارد مخم میشن.

به ناچار بازم کرکره ها رو پایین میکشم. گوشیم خاموش و تلفن خارج از پریز.

شاید بتونم تکه های این اعصاب را به هم وصل کنم.